Ik heb al een keer eerder iets geschreven naar aanleiding van mijn dagelijkse avondwandeling met de honden. Dit keer wil ik iets kwijt over het uitlaten van de honden zelf, aangezien ook dit gebruik aan verval onderhevig is. Het honden uitlaten heeft niet alleen een functie voor de honden, maar ook voor de ‘uitlaters’. Voor sommigen vormt het een mooie gelegenheid om een praatje te maken (vaak iedere avond met dezelfde personen) en voor anderen is het juist een manier om de gedachten nog even te ordenen voor het slapen gaan. Maar behalve de hond wordt ook steeds vaker de IPhone of de BlackBerry meegenomen.
Het plaatje dat zich dan aftekent is dat je in het donker een hond ziet lopen snuffelen of die zijn behoefte aan het doen is met daarnaast zijn/haar baasje met een licht voorover gebogen hoofd dat fel verlicht wordt door de smartphone waarop ze hun mail (of iets anders) aan het bekijken zijn. Als traagbewegende vuurvliegjes bewegen ze door de wijk. Ik ben benieuwd hoe dat er van bovenaf uit zou zien. Toen het me laatst voor het eerst opviel besefte ik dat we met zijn allen toch wel erg verslaafd zijn aan informatie en aan voortdurend nieuwe impulsen. Zo raken we steeds meer rustmomenten in ons dagelijkse leven kwijt en, belangrijker nog, daarmee ook de vaardigheid om met dit soort momenten om te gaan. Misschien moet ik maar weer eens een boek meenemen op vakantie en moet ik het dit keer ook eens gaan lezen.
