André Kuipers cirkelt al een tijdje om de aarde en is niet alleen druk met allerlei wetenschappelijke onderzoeken,maar ook met social media. Als fanatiek gebruiker van foto site Flickr kwam ik hem daar ook tegen en ik mag graag naar de foto’s kijken die hij vanuit de ruimte op internet zet. Beyond the Cloud computing zullen we het maar noemen. Bekijk zelf de beelden:
André Kuipers’ diashow on Flickr.
Gisteren zat ik achter mijn beeldscherm en verscheen er ineens een pijl in beeld die mij naar een klein hoekje linksboven in mijn scherm verwees. Hier blijkt Google+ te zitten. Dit is een soort Facebook variant van Google al zullen ze dat zelf nooit zo stellen. Een paar muisklikken verder en na het invullen van wat gegevens was ik aangesloten. Ik moet zeggen dat het er allemaal mooi en goed doordacht uitziet, maar ik had wel meteen zo’n gevoel van ‘Waar moet ik dit nu weer een plek geven?’. Ik moet al zoveel social media bordjes in de lucht houden en dan komt er weer één bij. Moet ik mijn vrienden oppakken en verhuizen naar Google+ of ga ik splitsen of alles dubbel bijhouden via Tweetdeck of Seesmic. Ik heb eigenlijk geen zin om er over na te denken. Ik zie wel hoe het zich ontwikkelt. In het echte leven heb je ook bepaalde kroegen die populair zijn en waar al je vrienden naartoe gaan. Misschien moet ik dat met social media ook maar zo doen. O ja, ik moet wel even dat plusje onder dit bericht zetten natuurlijk 
Nadat ik vorig jaar al een keer mijn facebook vrienden een rol had laten spelen in een ‘speelfilm‘, werd ik onlangs weer op een mooie toepassing attent gemaakt: “The Museum of Me”. Een website gemaakt door Intel die op een slimme manier een tentoonstelling samenstelt op basis van je Facebook vrienden, berichten, foto’s en dingen die je leuk vindt. Je moet de site wel even toestemming geven in jouw Facebook gegevens te duiken, maar voor zover ik kan inschatten gebruikt die dit alleen om de expositie samen te stellen en ik heb geen boze berichten gekregen van vrienden dat ze hierdoor gespamd werden. Probeer het een keer uit en laat je verrassen. En misschien kom je wel iets uit je Facebook leven tegen dat je was vergeten, maar waar je toch met plezier aan terugdenkt.
Ik heb al een keer eerder iets geschreven naar aanleiding van mijn dagelijkse avondwandeling met de honden. Dit keer wil ik iets kwijt over het uitlaten van de honden zelf, aangezien ook dit gebruik aan verval onderhevig is. Het honden uitlaten heeft niet alleen een functie voor de honden, maar ook voor de ‘uitlaters’. Voor sommigen vormt het een mooie gelegenheid om een praatje te maken (vaak iedere avond met dezelfde personen) en voor anderen is het juist een manier om de gedachten nog even te ordenen voor het slapen gaan. Maar behalve de hond wordt ook steeds vaker de IPhone of de BlackBerry meegenomen.
Het plaatje dat zich dan aftekent is dat je in het donker een hond ziet lopen snuffelen of die zijn behoefte aan het doen is met daarnaast zijn/haar baasje met een licht voorover gebogen hoofd dat fel verlicht wordt door de smartphone waarop ze hun mail (of iets anders) aan het bekijken zijn. Als traagbewegende vuurvliegjes bewegen ze door de wijk. Ik ben benieuwd hoe dat er van bovenaf uit zou zien. Toen het me laatst voor het eerst opviel besefte ik dat we met zijn allen toch wel erg verslaafd zijn aan informatie en aan voortdurend nieuwe impulsen. Zo raken we steeds meer rustmomenten in ons dagelijkse leven kwijt en, belangrijker nog, daarmee ook de vaardigheid om met dit soort momenten om te gaan. Misschien moet ik maar weer eens een boek meenemen op vakantie en moet ik het dit keer ook eens gaan lezen.
…. schrijven hun namen op deuren en glazen: Mensen die het minst te melden hebben, schreeuwen vaak het hardst (Wikipedia). Daar moest ik aan denken toen ik de site doodsbedreiging en hun twitterfeed zag. Deze site is eigenlijk een verzamelpunt van (doods)bedreigende uitspraken via Twitter. Echt vrolijk wordt je er niet van, al is het uiteraard een beperkte groep mensen die dit soort uitspraken doet. Als extra service van de zaak zijn de verzenders van deze berichten letterlijk in kaart gebracht. Dan weet je waar je niet moet zijn. Het zet je echter wel aan het denken als het gaat om hoe serieus je dit soort uitingen via Twitter nu moet nemen en hoe je hier als samenleving mee om moet gaan. Je kunt moeilijk alles even serieus nemen en waar reageer je als overheid nu wel op en waarop niet. Het is in ieder geval weer iets waar we aan moeten wennen denk ik. En als het goed is roept het ook weer een tegenreactie op ikwensiedereeneenmooiedag.nl of zo
Ik ging laatst met mijn oudste dochter naar een optreden van Ne Yo in Ahoy. Hier heb ik vroeger zelf heel veel concerten gezien en ik vond het leuk om nu een keer met haar te gaan. Hoewel er aan de grondbeginselen van zo’n optreden niets is veranderd (de optredend artiest vermaakt het publiek) heeft de komst van social media in combinatie met smartphones volgens mij veel veranderd in de beleving van het publiek. Vroeger beperkte de participatie van het publiek zich vooral tot klappen, juichen en brandende aanstekers in de lucht houden voor wat sfeer. Die brandende aanstekers zijn inmiddels vervangen door brandende beeldschermpjes van vele honderden smartphones. Het effect is hetzelfde (behalve voor de artiest want alle schermpjes staan naar achteren gericht), maar iedereen staat daar zijn eigen registratie van het concert te maken om deze vervolgens weer te delen via YouTube. In onderstaand filmpje (van Usher, ook in Ahoy) kun je dit goed zien. Let vooral op de onderste helft van het filmpje. Boeiend om te zien. YouTube staat er vol mee.
‘Aan tafel met @janlelie’ las ik laatst op Twitter. Een berichtje van één van mijn dochters. Als late adopter was ik nog de enige in het gezin zonder smartphone dus las ik dit pas een paar dagen later (ik zit ook niet zo vaak op Twitter). Inmiddels ben ik ook in het bezit van een smartphone en nu zijn we allemaal volcontinu bereikbaar en online. Dit levert het bizarre tafereel op zoals op de foto hierboven met in de ene hand het ontbijt en in de andere hand de smartphone. Het is nog nooit zo stil geweest aan de ontbijttafel. Maar dat is toch niet de bedoeling van gezamenlijk ontbijten/lunchen/dineren waarin we ervaringen uitwisselen en het hebben over wat we meegemaakt hebben of nog gaan doen ? Wegleggen dus die apparaten want uiteindelijk gaat er niets boven echt intermenselijk contact: “Doe je voorzichtig ? En niet SMS-en als je naar school fietst !!”
Hoewel ik normaal gesproken nogal terughoudend ben met het koppelen van andere applicaties aan Facebook, kan ik aanbevelen om dat in het geval van de TouchGraph browser wel te doen. Als je nieuwsgierig bent naar een verrassende visuele presentatie van al je Facebook contacten en hun foto’s e.d. moet je dit zeker eens proberen. Ik was verrast hoe hij bepaalde groepen uit elkaar wist te houden (vrienden, familie, collega’s, etc,) om dit vervolgens mooi en overzichtelijk te tonen. Het deed mij een beetje denken aan de Aquabrowser die nooit echt voet aan de grond heeft gekregen in Nederland. Probeer de Facebook browser eens uit. Volg deze link. En als de technologie je bevalt; ze hebben ook een Google Browser en een Amazon Browser.
Het gebruiken van Social media is voor veel mensen al een hele ontdekkingsreis en dat geldt ook voor mijzelf. Door de toename van het aantal smartphones inclusief bijbehorende ’onbeperkt internet’ abonnementen zijn veel mensen permanent online en kunnen dus op ieder gewenst moment een bericht achterlaten via Twitter, Hyves, Facebook, etc, al dan niet tegelijkertijd via handige software die dat voor je regelt. Voor zover je zelf berichten verstuurt ben je je nog wel redelijk bewust van de informatie die je over jezelf weggeeft, al heb ik in een eerdere post (Please Rob Me) al eens op het gevaar gewezen van status berichten als : ‘ik ga nu van huis, ben de hele dag op pad’. In dezelfde lijn maak ik me zorgen over de combinatie van GPS en social media.
Steeds meer fototoestellen hebben bijvoorbeeld een ingebouwde of gekoppelde GPS ontvanger. Dit is handig als je bijvoorbeeld foto’s in de stad of op vakantie maakt. Achteraf kun je dan precies terug zien waar die foto’s genomen zijn en als je ze bijvoorbeeld op Flickr zet, kun je ook kijken welke foto’s andere mensen hebben gemaakt die op dezelfde plek waren. Tot zover niets aan de hand, maar wat nu als je thuis of in je tuin waardevolle objecten hebt, bijvoorbeeld een bijzondere vis of zo, ben je je er dan ook bewust van dat je GPS aanstaat en je met het publiceren van je foto tegelijkertijd het ‘afhaaladres’ meestuurt?
Iets vergelijkbaars geldt ook voor al die early adopters die zograag via bijvoorbeeld Foursquare iedereen op de hoogte houden waar ze precies zijn. Dit is volgens mij een moderne en vrijwillige (!) variant van de prikklok. Twiter en/of Facebook wordt gevuld met berichten als: ‘Ik ben thuis, ik zit op mijn werk, ik loop in het winkelcentrum, ik pak de metro, etc. ‘ compleet met datum en tijd. Ik denk dat veel mensen zich niet beseffen dat ze hun woon/werk patroon wel heel erg zichtbaar maken voor iedereen. Juist doordat je er niets voor hoeft te doen anders dan je telefoon aanhebben. En het zorgt ook voor de lezers weer voor veel extra berichten waar vervolgens weer filters voor zijn, etc. En zo hobbyen we nog een tijdje door met zijn allen ….
Binnen social media spelen ’likers’ een belangrijke rol. Of je nu in Facebook zit, Twitter (RT) of in LinkedIn, onder ieder bericht of statuswijziging kun je op een simpele manier aangeven of je dit leuk vindt. Dit is superlaagdrempelig en het appelleert aan sociale gevoelens die je met woorden minder snel voor elkaar krijgt: als een van je vrienden zegt dat iets leuk is, ga je je er zelf misschien ook wel even in verdiepen. Facebook heeft ervoor gezorgd dat het heel makkelijk is om het ‘Like’ knopje op te nemen in iedere willekeurige website als social plugin en dit blijkt garant te staan voor heel veel extra internet verkeer. Dagelijks drukken 65 miljoen mensen op dit knopje wat er toe leidt dat op de betreffende website naast dit knopje de teller wordt verhoogd en er op facebook een melding verschijnt dat je een bepaalde website of een bepaald artikel leuk vindt.
Het mag duidelijk zijn dat er allerlei commerciële partijen zijn die best geinteresseerd zijn in deze informatie, zeker als het commerciële websites betreft of als je ook advertenties en/of nieuwsberichten leuk kunt gaan vinden en over dit soort privacy gevoelige aspecten ligt Facebook regelmatig onder vuur. En dan heb je ook nog het fenomeen van de Like Farms die dit proces als een mogelijkheid zien om spam te verspreiden. Voor wie dit allemaal teveel van het goede is: ook papieren documenten kunnen goedkeuring krijgen: 
